Удзельнiкi: Наталля Пушкарова

Наталля Пушкарова

Бард. Нарадзілася 9 ліпеня 1987 года ў Кіеве. У 2003 годзе пераехала ў Беларусь, у Бабруйск. Там скончыла сярэднюю школу, музычную школу па класе віяланчэлі, Славянскую гімназію. У 2005 годзе паступіла ў Беларускі дзяржаўны педагагічны універсітэт. І цяпер студэнтка факультэта беларускай філалогіі і культуры. Вершы публікаваліся ў часопісах "Дзеяслоў", "Маладосць", іншых перыядычных выданнях. Удзельнічала ў фестывалі "Бардаўская восень-2007" (Польша). Аўтар песень "Стыне гарбата", "Добрай раніцы", "Дрэва", "Боская маці" і іншых.

Наталля Пушкарова Наталля Пушкарова Наталля Пушкарова Наталля Пушкарова Наталля Пушкарова

Унутры — пустоша

Унутры — пустоша
Не нясуць лісты лістаношы.
Маё сэрца і вочы зношаныя.
Валасы- маладосцю скошаныя.
У мяне ўнутры пустоша.
У мяне ўнутры пустоша.

Унутры — неруш
Табе дадзена, ты і верыш.
А не верыш- бярэш і мераеш.
Не жывеш, бо ўжо не ўмееш.
У мяне ўнутры неруш
У мяне ўнутры неруш.

Унутры — крылы.
І не звонку, як ва ўсіх застылых.
І не з пераду, і не з тылу...
Нам бы ў неба, хоць дый на вілах...
У мяне ўнутры крылы.
У мяне ўнутры крылы.

Мне няма месца.
Мяне песцілі й зараз песцяць.
Мне спявалі й спяваюць песні.
Ды толкі я магу ўласнае несці.
І ўнутры ўжо няма мне месца.
І ўнутры мне няма ўжо месца.


***

Гадзіннік штрафуе мяне за непавагу,
Слава Ісусу, хвала Алаху.
Мёртвым зямля сірочым адзннем.
Жывым — што смерць, што летуценне...
Хтосьці спявае на могілках вершы,
Хтосьці другі пасля тысячы першых.
Тут што не тое — значыць, гэта...
Маё белае, сінявокае гета...
Адзін крок назад, адзін крок наперад —
Страх там, дзе на канцы іглы вера...
Нас на супрацьлеглыя бакі дзеляць
Дзевятнаццаць — адзін і дзевяць
Дзе ўсе даруюць за ўсіх нам.
Я ўпэўнена — рай там.
Дзе ўсе граюць са мной,
А я граю з усімі.
Дзе ніхто не плача ўслед нам.
Я ўпэўнена: рай там.
Неба за шэрай сцяной,
Сіняе-сіняе...

Літара ўлезла лічбы замест
Я не твая святая нявеста.
Корань расліны = камень мяккацелы.
Я не сказала. І не кажу, што хацела.
Перазімуем у шклянцы з алеем.
Глядзі: на вокнах шкло ўжо тлее.
На барыкадах крычым, як рыбы.
Рыбам лягчэй — у іх адзін выбар.
Ты так далёка — бліжэй не бывае,
Скажы мне, дзе ты ёсць, я прылячу стаяй.
Што гэта — фата маргана ці лёс?
Мы не можам не быць, бо мы ўжо ёсць...