Удзельнiкi: Аксана Спрынчан

Аксана Спрынчан

Пісьменніца. Дырэктарка Паэтычнага тэатра "Арт.С". Нарадзілася 23 жніўня 1973 года ў горадзе Лунінец Брэсцкай вобласці. Скончыла СШ № 28 г. Мінска, філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта (1995), аспірантуру Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы НАН Беларусі (1998), Беларускі Калегіюм (2005). Працавала вядучым навуковым рэдактарам рэдакцыі літаратуры і мастацтва выдавецтва "Беларуская Энцыклапедыя" імя Петруся Броўкі. З 2006 у выдавецтве "Мастацкая літаратура". Зараз гадуе дачку Альжбэту, дзякуючы чаму пачала пісаць творы для дзяцей (часопіс "Вясёлка", №8, 2008). Рэдактар часопісаў "Паміж" №4 і №5 (з Вікай Трэнас). Была аўтарам рубрыкі "Паэтычны чацвер" (газета "Голас Радзімы"). З 2001 у аб'яднанні "Літаратурнае прадмесце". Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў (2005).
   Аўтар кніг паэзіі "Вершы ад А." (2004), "ЖываЯ" (2008). Пісаць пачала 13 красавіка 2000 года. Першыя вершы надрукаваныя ў газеце "Сафійская крыніца" ў 2001 (пад псеўданімам Ганна Сонгіна і Алеся Рабцэвіч). У 2006 у часопісе "Архэ" выйшла SMS-п'есКА з антрактам-размовай праз тэлефон "Дарога і Шлях", створаная разам з філосафам Алесем Анціпенкам. У 2007 у часопісе "Дзеяслоў" выйшла "беларуская энцыклапедыя пачуццяў" "Хата для Моўчы", напісаная ў выглядзе энцыклапедычных артыкулаў з рэдакцыйнай калегіяй, навукова-рэдакцыйнай радай, навуковымі кансультантамі, са сваёй сістэмай спасылак, курсіваў і скарачэнняў, са сваёй літаратурай паводле тэмы і г.д. Друкавалася ў часопісах "Архэ", "Вожык", "Дзеяслоў", "Крыніца", "Маладосць", "Нёман", "Паміж", "Першацвет", "Полымя", "Тэрмапілы", газетах "Голас Радзімы", "Літаратура і мастацтва", "Наша Ніва", у калектыўных зборніках і інш. Спецыяльны прыз журы пад кіраўніцтвам Палада Бюль Бюль Аглы міжнароднай прэміі "Садружнасць дэбютаў" "За філасофскую лірыку" (2008). Калекцыянуе жабак. Фотааматар. Гаспадыня Лысай Гары. ЗакаханаЯ.

Аксана Спрынчан Аксана Спрынчан Аксана Спрынчан Аксана Спрынчан Аксана Спрынчан


* * *
Пішу на каменьчыках літары,
шпурляю ў ваду.
Кругі, як жыцьцё, разыходзяцца –
    - - - - - К - - - - -
 - - - - - А - - - - - -
    - - - - - Х - - - - -
         - - - - - А - - - - -
             - - - - - Ю - - - - -
                 - - - - - ? - - - - -
- - - - - Л - - - - -
    - - - - - Ю - - - - -
 - - - - - Б - - - - -
    - - - - - Л - - - - - -
        - - - - - Ю - - - - -
    - - - - - ? - - - - -
І ў неба ўглядаюся вусьцішна,
што тоне ў вадзе.
А з моўчы глыбокай дыханьне
ці аблачыны,
                      ці рыбіны:
                    (ж)
                         (ы)
                             (в)
                              (у)
                            (!)
                    і
                              (ж)
                         (ы)
                     (в)
                        (і)
                          (!)
                    і
                        (ж)
                          (ы)
                      (в)
                             (е)
                          (!)


* * *
у адзіноце
ўзгадваю
назвы нотаў
ДО
    РЭ
        МІ
            ФА
                СОЛЬ
                    ЛЯ
                        СІ
                            ДО-
сыць
называць
непатрэбнае
бо не сьпяю паводле нотаў
ніводнага імгненьня жыцьця
але з душою сьпяю пра
ДОлю
    і РЭха
        і МІлаваньне
            і ФАнтазію
                і СОЛЬ зямлі
                    і ЛЯсы
                        і СІнечу
                            і ДО-
сыць