Возера

Сон

Гісторыі пры свечках

Зоркі

Колеры.Шэры

Колеры.Зялёны

Колеры.Сіні

Колеры.Чырвоны

Колеры.Белы

Колеры.Жоўты

Места

Мястэчка

Вёска

Хутар

Кветкі

Неба

Агонь

Горы

Грыбы

Мёд

Камяні

Ручнікі

Дрэвы

Дарога

 
Сакральная Беларусь

Сустрэча дваццать чацвертая: Возера (2018) (фота)


Сустрэча дваццать трэцяя: Сон (2017) (фота)


Сустрэча дваццаць другая: Гісторыі пры свечках (2017) (фота)

У сталічнае бібліятэцы імя Цёткі, што на бульвары Талбухіна, прайшла літаратурная імпрэза "Гісторыя пры сьвечках" паэтычнага тэатра "Арт.С". Рэгіна Багамолава, Серж Мінскевіч, Антаніна Хатэнка, Максім Клімковіч, Ірына Клімковіч, Альжбэта Малішэўская-Спрынчан. Людка Сільнова і аўтар гэтых радкоў расказвалі і чыталі свае містычныя, рамантычныя і старшныя гісторыі. Вядоўцамі на вечарыне выступілі Аксана Спрынчан і Яраш Малішэўскі.
Містычныя, страшныя, рамантычныя "Гісторыі пры сьвечках" апаведзеныя, ніхто, дзякуй богу, не згарэў... Уражаньняў стане на ўсе цёмныя і сьветлыя вечары.

Сустрэча дваццаць першая: Зоркі (2016) (фота)

Кожны беларус — гэта паэт, кожны паэт — зорка! Такую назву мае фотарэпартаж Анатоля МЯЛЬГУЯ з імпрэзы "Сакральная Беларусь. Зоркі", змешчаны на старонках выдання "Новы час".


Сустрэча дваццатая: Колеры. Шэры (2016) (фота)


Сустрэча дзевятнаццатая: Колеры. Зялёны (2016) (фота)


Сустрэча васямнаццатая: Колеры. Сіні (2016) (фота)

  Уражаннямі пра свой выступ на вечарыне "Сакральная Беларусь. Колеры. Сіні" і асацыяцыямі, звязанымі з сінім колерам, падзяліўся Віктар ШНІП
  18.03.2016. У бібліятэцы імя Цёткі паэтычны тэатр "Арт.С" прадставіў паэтычна-міфалагічны праект "Сакральная Беларусь". Гэта была ўжо васямнаццатая імпрэза. Яна была прысвечана сіняму колеру. Вядоўцы Аксана Спрынчан і Яраш Малішэўскі давалі слова Віцы Трэнас, Алесю Емяльянаву, Таццяне Пратасевіч, Юрасю Пацюпу, Ірыне і Максіму Клімковічам. Я выступаў па ліку другім і, баючыся, што наш спектакаль можа па часе хутка скончыцца (некалькі выступоўцаў прыхварэла), прачытаў два вялікія вершы (звычайна адзін) — "Люты Рыгора Барадуліна" і "У сінім свеце". Распавядаючы пра Рыгора Іванавіча, узгадаў, як яму прыносіў у выдавецтва ў школьных сініх сшытках вершы, напісаныя сінімі чарніламі на сініх лінейках. Калі ў Барадуліна сабралася маіх сшыткаў з дзясятак, ён паклікаў мяне дахаты, каб пагаварыць пра творы. Успрымаючы Рыгора Іванавіча як свайго настаўніка, я чакаў, што вершы мае будуць скрэслены чырвонымі чарніламі, як гэта рабілі ў школе настаўнікі, але над многімі вершамі стаялі толькі сінія крыжыкі. Гэта азначала, што гэтыя творы Барадуліну спадабаліся. Пазней і я пачаў ставіць сінія крыжыкі або мінусы над чужымі творамі, якія даваліся мне на ацэнку.
  Сіні колер для мяне— святы колер, бо ў яго былі пафарбаваны дзверы царквы, у якую я ўпершыню ў пяць гадоў зайшоў з бабуляй Ганнай у Крывічах, дзе пахаваны мой дзед Міхась…



Сустрэча сямнаццатая: Колеры. Чырвоны (2016) (фота)


Сустрэча шаснаццатая: Колеры. Белы (2015) (фота)


Сустрэча пятнаццатая: Колеры. Жоўты (2015) (фота)


Сустрэча чатырнаццатая: Места (2015) (фота)


Сустрэча трынаццатая: Мястэчка (2014) (фота)


Сустрэча дванаццатая: Вёска (2014) (фота)


Сустрэча адзінаццатая: Хутар (2014) (фота)


Сустрэча дзясятая: Кветкі (2013) (фота)


Сустрэча дзявятая: Неба (2013) (фота)


Сустрэча восьмая: Агонь (2013) (фота)


Сустрэча сёмая: Горы (2012) (фота)


Сустрэча шостая: Грыбы (2012) (фота)


Сустрэча пятая: Мёд (2012) (фота)


Сустрэча чацвертая: Камяні (2012) (фота)


Сустрэча трэцяя: Ручнікі (2012) (фота)


Сустрэча другая: Дрэвы (2011) (фота)


Сустрэча першая: Дарогі (2011) (фота)

  Новы паэтычна-міфалагічны праект "Сакральная Беларусь" паэтычнага тэатра Арт.С распачаўся 28 кастрычніка 2011 года з сустрэчы, усе выступы якой былі аб'яднаны тэмай дарогі.
  Толькі распачаўшыся, праект знайшоў жывы водгук у гледачоў Арт.С. Пра тое, што адбывалася на вечарыне, цудоўна распавяла ў сваім ЖЧ блогерка ja-zniczka, яе рэцэнзію і публікуем тут.

  "Добры дзень i добрай дарогi," - сустрэлi мяне i iншых слухачоў Аксана Спрынчан i Яраш Малiшэўскi ў бiблiятэцы iмя Цёткi. Такi пачатак невыпадковы: бо сёньня мелася адбыцца вечарына паэтычнага тэатру "Арт.С" з паэтычна-міталягічнага праэкту "Сакральная Беларусь" - "Дарогi". Сакральныя крынiцы, сакральныя камянi, сакральныя дарогi...
  Шмат выступоўцаў, кожны зь якiх паспрабаваў распавесьцi пра дарогi ў сваiм жыцьцi так, каб гэта было цiкава, каб выклiкаць у слухача ўсьмешку цi прапанаваць яму задумацца. І наколькi ж шмат выявiлася дарог!
  Вiктар Шнiп, рэдактар "Мастацкай лiтаратуры", распавёў пра дарогi памiж бацькам i мацi, дарогу ў ложак, у горад i ў вёску, нарэшце, пра дарогу ў Рым. За iм Натальля Бучынская нагадала нам пра дарогi, якiя можна сустрэць у клясiкаў лiтаратуры: i строгiя, празрыстыя, звонкiя i чыстыя; i чароўна-прамянiстыя, сьветлыя, ясныя; i бiтыя, мулкiя; i ганебныя, турботныя. Псiхолагi ходзяць настраёвымi дарогамi, а фiлосафы - многадумнымi. Вось такi цiкавы вынiк.
  Далей выступаў Серж Мiнскевiч, нястомнны вандроўнiк. Ён прасьпяваў сваю знакамiтую песьню "Трамвайны рок-энд-ролл", якая дужа падняла настрой. I дарэчы высказаў слушную думку аб тым, што чалавек заўсёды вандроўнік, бо пайсьці ў краму - таксама вандроўка. Сапраўды цiкава, га?
  Каб крыху разварушыць слухачоў, Аксана i Яраш прапанавалi iм лiтаратурную вiктарыну, пра дарогi паэтычныя. Я запомнiла 4 пытаньнi, якiя прапаную i вам:
  1. У каго з сучасных паэтаў ЖЖ называецца "Via est vita - Дарога - гэта жыцьцё"?
  2. Хто напiсаў кнiгу "Доўгая дарога дадому"?
  3. Хто з сучасных аутараў напiсау "Лясную дарогу"?
  4. Якая дарога ёсьць самай кароткай?
  Я зь лёгкасьцю адказала на тры пытаньнi i атрымала прыз-спакусу :) - батоньчык "Вiтоша". А вам як - i таго лягчэй ;)?
  Далей выступаў Максiм Клiмковiч. Ён распавёў вельмi цiкавыя гiсторыi са свайго дарожнага жыцьця - сам працаваў у дарожна-будаўнiчай сьферы. Раскажу аб тым, што найбольш запомнiлася мне:
  Давялося Максiму будаваць частку дарогi Масква-Брэст, пад Кобрынам, у мястэчку Дыбін, дзе ён упершыню сустрэўся з палешукамi. I здарылася такая гiсторыя:
  Мясцовыя паскардзiлiся, што зьнiкаюць качкi ды гусi. Вiнаватыя, вядома ж, дарожнiкi, як прышлыя. Давялося расьсьледваць, у вынiку чаго стала вядома, што мясцовыябылыя зэкi ўвечары выходзiлi на луг са скрыняй, у якую клалi хлеб i падпiралi крышку палкай, кшталту, мышалоўкi. Гусi з качкамi i забягалi туды паласавацца. Такая вось вячэра :).
  Але ж ня толькi зэкi былi злодзеяватымi. Вы б чулi, як трэба было сьпiсваць знаходзячуюся на баланьсе газавую плiту!
  * * *
  На вечарыне было вельмi весела, але i пазнавальна. I ў гэтым сэньсе вельмi цiкава было паслухаць Iрыну Клiмковiч, якая расказала аб мiта-паэтычным сэньсе дарог, розных забабонах зьвязаных зь iмi, i Вячаслава Раковiча. Вось вы, напрыклад, ведалi, што слова "шлях" паходзiць ад нямецкага "шляхэн" = вайсковы паход (чытала аб гэтым у сувязi са шляхцiчамi). Але ўжо зусiм запамятавала, што на Беларусi заўжды лiчылася, што дарогi будавалі волаты i князi. Дарога - чужая прастора. Тут як жабракі, старцы (іх выгляд, па верваньнях, прымаў Бог); так і нячысьцікі. На дарогi прыносiлi ахвяраваньнi; клалi палотны, каб жабракi маглі сшыць зь iх сабе мех.
  Вячаслаў Раковіч, геолаг, распавёў пра балотныя аплiкацыi на твар, пра дарогi балотныя, пра скарбы ў iх, пра сакральныя месцы ля балотных сьцежак i сакрэтныя дарогi,якiя ведалi толькi мясцовыя жыхары. Расказаў пра тое, як можна выбiрацца з балота, i зьвярнуў асаблiвую ўвагу на тое, што там, дзе сьвежыя расьліны, там глыбіня. Балоты - гэта наша жыцьцё i наш шлях. Ай-да, у балота ))!
  Караценькiя i ня вельмi дарогi свайго жыцьця ўзгадалi Рагнед Малахоўскi i Зьмiцер Сiдаровiч. Зьмiцер нават прасьпяваў дзьве жартаўлiвыя песенькi пра дарогу, як шлях ад аднаго чалавека да другога.
  Свае вершы пачыталi Юлiя Новiк i Алесь Емельянаў. А Анатоль Зэкаў, якi ўмее распавядаць пра сур'ёзнае весела i пра вясёлае сур'ёзна, расказаў цiкавыя байкi.